Dag 8, de keys

 Oh wow, Ik heb de afgelopen 2 avonden zo lekker aan de computer kunnen werken dat ik nu daadwerkelijk op dezelfde avond het blog van die dag schrijf :-) 

Jullie lekker wat leesvoer en voor mij een mooie manier om de herinneringen op te schrijven en tastbaar te maken voor later. 

Vanmorgen was arwen rond 8 uur wakker en emmanuel rond kwart over 8. We merken dat hij erg moe is en dat hij niet helemaal lekker heeft geslapen. Sowieso beide kinderen lijken een beetje uit hun doen, ondanks dat ze bijna een nacht van 12 uur gemaakt hebben. 

Het is bewolkt buiten en de opstart loopt niet helemaal lekker. We zijn allemaal moe, weten niet zo goed wat te doen en sander en ik zijn druk bezig met de vliegtuigmaatschappij om maar uberhaubt een antwoord te krijgen en dat onze koffers na een week toch eindelijk wel terug mogen komen. 

We ontbijten vrij laat en om half 11 besluiten we ons dan toch maar aan het oorspronkelijke plan te houden om naar de keys te gaan. We doen alleen key largo een state park en op islamorada zit een plekje genaamd robbie's waar je tarpons kunt voeren en dat is wel een gave belevenis die we met de kinderen willen delen. 

 

Onderweg ernaar toe stelt sander voor om eerst naar robbies te rijden, ook omdat we niet meer veel brood in huis hadden en het drinken ook een beetje krap gesteld is. 

We rijden denk ik wel 1,5 uur voordat we eindelijk bij robbies aankomen. Het is erg druk op de weg maar dat geeft niet want het geeft ons prachtig overzicht over de mooie blauwe zee hier en we vinden de keys absoluut een heel mooi gebied. 

 

Bij robbie's is het erg druk. We stappen uit en gaan in de rij staan voor het tarpon voeren. Hier blijk je zelfs entree geld te moeten betalen om op een kleine pier te mogen staan waar je dan nog extra voor moet betalen een emmertje vis waarmee je de tarpons kan voeren. We doen het want het zijn geen wereld bedragen. 

Ik twijfel nog of we geen 2 emmertjes vis moeten nemen, sander zegt nee 1 is genoeg. 

We gaan de pier op die vol staat met pelikanen. Er stond duidelijk bij dat je die niet mag voeren omdat ze daar nogal agressief van kunnen worden en gevaarlijk. Die tarpons zijn echt mega grote vissen. 

 

Ik met mijn grote mond zegt tegen sander oohhh dat durf ik wel... Nou huppa he dan mag ik het aan de kinderen laten zien hoe het moet. Hangend over de pier met mijn hand met de vis vlak boven het water... na 1 minuut komt er dan een tarpon uit de diepte gesprongen en die grist zowat mijn hele hand mee (in de beleving van sander want die vond het wel heel erg eng). Maar mijn boobies zitten in de weg en aangezien we het te dichtbij het water voor de kinderen vinden, mag sander de rest gaan geven. Hij schrikt zich de eerste keer echt het apezuur en het filmpje is echt geweldig. Jammer genoeg is het niet te delen. 

Daarna mag hij de rest van de vissen geven en ik probeer het laatste filmpje van 6 seconden toch maar even in dit blog te uploaden om jullie een beeld te geven met wat voor geweld dit gaat. 

De kinderen vonden het erg spannend maar ook wel heel cool om te zien. 

We lopen na het voeren van de tarpons nog even rond op de pier en ik maak wat gave fotos van pelikanen die echt zo brutaal zijn dat ze de vis uit de emmers willen pakken. 

 

 

Daarna wassen we onze handen met een ouderwetse waterpomp en daar maken we natuurlijk ook even fotos van. 

 

Het dorpje rondom robbies is erg toeristisch maar toch vinden we het leuk om er even rond te kijken en ik maak wat fotos van de kinderen. 

 

Na een toiletbezoekje gaan we dan toch echt verder en we besluiten wat boodschappen te doen bij de dollar tree mbt drinken en eten en daarna door te rijden naar key largo. 

Ik krijg onderweg wel ontzettende trek en stel voor dat we bij de subway een broodje gaan halen. Dat vind sander ook lekker. De kinderen vermaken zich wel met een banaan, snoepjes, een bolletje van gisteren en eventueel komkommer of chips. Arwen ziet tegenover de subway een donutshop zitten en bedelt om een donut. 

Ach ja, dan halen papa en mama een koffie en wat lekkers te drinken. Nou mamas koffie ging zo de vuilnisbak in. De donuts gingen er bij de kinderen binnen no time in en sander vond zijn drankje ook prima. 

 

Na een kwartiertje rijden komen we toch nog een dollar tree tegen en gaan we die binnen voor brood en drinken voor morgen. 

Alweer geslaagd en ook de strandtas waar ik naar op zoek was is hier gevonden. Had ik al gezegd dat we fan zijn van de dollar tree?

Dan rijden we toch echt door naar het state park van key largo. Dan niet naar john pennekamp maar naar het minder toeristische park. Hier was het plan om op zoek naar een strandje te gaan en dat sander kon gaan lopen. Als we bij het park aankomen herinnert sander het zich weer en zegt hij volgens mij is hier geen strand en kunnen we beter doorrijden en komen we dan bij een strandje uit. 

ZO gezegd zo gedaan. Ik rijd door, ik rijd door en ik rijd door.... Aangekomen op het eindpunt van key largo en geen strand. Sander vraagt om een routebeschrijving en wordt richting het hotel gestuurd en daar en daar is dan een strandje. De weg leidt ons door de mangroves en de open zee. We zien uiteindelijk het strandje wat die heer bedoelde maar ik zei al tegen sander no way dat ik hier ga zwemmen. Met mijn angst voor haaien, maar ook voor krokodillen die in dit gebied leven. Sander is het met mij eens en het oorspronkelijke idee om dan zelf in het natuurpark te lopen kon ook al niet meer. We besluiten door te rijden naar het hotel waar sander met de kinderen gaat zwemmen en ik even een uurtje ga slapen omdat ik zo moe ben. 

De kinderne spelen even met de nieuwe aanwinsten van de dollar tree onder andere een eigen mini golf set. 

Sander gaat vanavond op pad met een kennis om pythons te vangen. Pythons zijn hier invasive species en een bedreiging voor de lokale diersoorten en ecosysteem. Hij heeft om 7 uur afgesproken met deze mensen en het i s al 5 uur als ik opsta. 

We willen graag pizza eten, maar het loopt weer eens anders en sander blijkt eerst nog 45 minuten moeten te rijden om deze mensen te ontmoeten. Dus sander gaat op pad en ik haal met de kinderen mac donalds voor de 2e avond op een rij... Wel spreken we af dat we morgen maar wel echt weer bij golden corral gaan eten. 

Ik kom met het idee om morgen maar de koffers in orlando te gaan halen want het wordt toch slechter weer en dan gaan we in orlando wel even leuke dingen doen. Het is wel een rit van 4,5 uur. maar we moeten toch wat. Zo verder willen we eigenlijk ook niet. 

Sander vertrekt rond kwart over 6 en ik ga dan met de kinderen uit het zwembad. Haal lekker wat te eten. ( wat een gedoe door de mc drive zonder auto) en de kinderen zijn superlief en kijken rustig een filmpje terwijl ik eindelijk telefonisch contact met virgin atlantic heb. Ze beloven me dat de koffers morgen op een vlucht gaan naar miami en dat ze dan hier worden gebracht of dat ik ze mag halen als ik daar meer vertrouwen in heb. Deze mevrouw beloofd me ook morgen weer te bellen als de koffers op de vlucht zitten, dus ik ben benieuwd. 

Ik tik weer 2 dagen een blog en dan ook de laatste van vandaag. We zijn helemaal bij. 

Het kost een hoop tijd maar wat ik al zei vind ik het een waardevolle herinnering voor straks. 

Laat gerust een berichtje achter want ook om onze ervaringen te delen vinden we erg leuk.