Leaving homestead

 Vandaag vertrekken we vanuit homestead vanuit een geweldig hotel waar we het ontzettend naar ons zin hebben gehad ondanks dat het een low budget hotel was. 

We ontbijten op ons gemakje en genieten van de heerlijke wafels die we echt wel zullen missen. We maken er een feestmaaltijd van met wafels met banaan en emmanuel is verzot op zijn hamburgervleesje in de ochtend. We ontbijten op ons gemak want weten dat we geen haast hebben omdat we toch pas rond 3 a 4 uur in het volgende hotel terecht kunnen, wat 2,5 uur rijden is. 

 

Sander heeft gisteren het idee geopperd om eieren te verstoppen met snoepjes erin die ze wel lusten, dus gisteren bij de dollartree snoepjes gekocht en gisteravond deze in de eieren gedaan. 

Sander vraagt of ik de kinderen even afleid en dan kan hij de eieren verstoppen. Het is immers 2e paasdag en de kinderen zijn enorm met pasen bezig. Vooral arwen laat regelmatig de 4 paasliederen horen die ze heeft geleerd op school en heeft het ook over dat ze naar de kerk zouden gaan en dat de paashaas komt... Ach ja, gelukkig krijgt ze van alle kanten zo iets mee. daarom zijn we gisteren ook naar het paasevenement geweest. 

Ik geef ondertussen wat fooi aan het vriendelijke persoon hier en vraag waar we de autostoeltjes kunnen doneren. Ze geven aan bij de goodwill of salvation army om de hoek. Ik ga met de kinderen kijken maar kan niets vinden. 

Daarnaast vind ik het veel te warm om uitgebreid te zoeken en hebben ook nog heel wat op het programma staan. We besluiten het bij het hotel achter te laten en dat hun het hopelijk naar een goed doel brengen. 

Er is enorm veel armoede in amerika. Je ziet veel mensen op straat slapen, op diverse straathoeken, achter restaurants. Dat zorgt soms nog wel eens voor een rot gevoel omdat wij het zo bijzonder kunnen beleven deze reis en mensen hier soms geen geld hebben voor eten, drinken, kleding etc en geen dak boven het hoofd hebben. Enfin. We proberen er ook maar niet te lang bij stil te staan. 

Sander komt ons tegemoet lopen en we lopen rustig naar het paadje waar onze hotel kamer aan ligt. Hier liggen onder de parasol met bankjes al wat eieren. Arwen ziet het rent er op af en is helemaal door het dolle heen. Geweldig die enthousiaste kreten en een energie dat z ehebben. 

Blij dat we de koffers hebben maar dan speelt nu wel het volgende dilemma... namelijk tetris spelen met de auto. We hebben de afgelopen dagen behoorlijk veel aangekocht: noodzakelijk en minder noodzakelijk en natuurlijk laten we wel wat dingen achter, maar we nemen het meerendeel mee. daarnaast hebben we ook veel strandspullen voor de kinderen, de buggys natuurlijk ook nog die we in disney willen gebruiken en zo blijkt het een ware quest voor sander in de vorm van tetris om de auto in te pakken. 

De koffers blijken uiteindelijk wel redelijk te passen, maar dan moeten de kinderkoffertjes er nog in, alle losse troep zoals sander het noemt, en diverse tasjes met etenswaren, wasmiddel, strandspul etc en dan ook de gewone koeltassen die we dagelijsk mee hebben, de rugtas met laptop, de rugtas met levensmiddelen en ga zo maar door. 

Zowel ik als sander hebben het idee dat er geen einde aan komt. 

Maar eindelijk de auto zit mudvol en alles zit er in wat mee moet. 

Dit ging wel met de nodige moppers, dus blij zijn we als we op weg kunnen. 

We hebben vandaag het plan om rustig aan over het tamiami trail naar naples te rijden waar ook het oasis visitor center ligt en waar je een heel goed zicht op alligators hebt en daarnaast wellicht op nog wat interessante plekken te stoppen.
De kinderen weten dat we lang gaan rijden en doordat we de koffers hadden, heb ik ook de auto organisers die ik vol stop met spelletjes, wat verrassingseieren en de tablet of course. 

Nog even een laatste foto van dit hotel en dan gaan we rond 11 uur op weg. 

Het is redelijk rustig op de weg en het is een recht toe recht aan weg dus dat scheelt wel. 

De weg naar het tamiami trail is inmiddels al bekend, dus zijn de kinderen voornamelijk met allerlei entertainment dingen bezig. 

Als we op het tamiami trail komen dan leggen beide kinderen de tablets weg en gaan ze mee naar buiten kijken op zoek naar alligators, schildpadden en vogels. Vogels is nog wel een grappig verhaal. Sander probeert de kinderen de vogelnamen te leren, maar sommige hebben gewoon lastige namen, zoals de anhinga (slangenhalsvogel). 

Op een gegeven moment besluit sander maar gewoon een zittende vogel een flippie te noemen en een vliegende vogel een flappie. Dan zijn er wel nog uitzonderingen want als ik de roze lepelaar zie staan, die in de verte enorm lijken op een flamingo, gooi ik de overvolle auto om en rijd ik terug naar het gebied. 

Hier stappen we uit en zien we inderdaad 3 roze lepelaars: de roseate spoonbill. 

Wat een mooie vogel is dat zeg!

De derde is om een hoekje en die zie je niet. Het valt ons op dat we sowieso veel minder vogels deze reis zien als dat we ooit gezien hebben in  amerika. Wat er aan de hand is geen idee, maar ze lijken helemaal niet erg goed vertegenwoordigd. 

Na een korte pauze proppen we ons weer in de auto en gaan we op weg naar het oasis visitor center. 

Dit is een bezoekerscentrum van big cypress en hier kun je vaak leuk rondkijken, rangers spreken en vaak heb je een zeer goed zicht vanaf een iets hoger punt op een hele grote groep met alligators. 

Ook dit keer liet oasis visitor center ons niet in de steek. 

We zijn namelijk de alligators gaan tellen die we onderweg tegen kwamen. In het begin waren dit er niet zo  heel veel, maar als je er bij het visitors center meer dan 20 telt, dan gaat het aantal wel heel snel omhoog. 

Helaas is het visitors center gesloten. 

We besluiten om even te gaan plassen, terwijl sander nog op de boardwalk loopt. 

We zien onderweg diverse hagedissen en Kijken rond om sander te roepen. Als ik terug kom waar we hem achtergelaten hebben zien we een groep mensen om een afgezet gebied heen staan... Ik hoor veel geroezemoes en ga natuurlijk even kijken wat het is. Ik hoor snake, dus denk aahhhh daar is sander dan... Echter zie ik hem nergens. De slang echter wel. Waar hij eerst nog alleen met zijn staart zichtbaar uit de struiken steekt, komt hij steeds verder uit zijn schuilplek en kan ik hem top fotograferen. 

 

Ik blijf ondertussen de slang volgen, terwijl ik de kinderen het hele boardwalk heen en weer laat lopen op zoek naar sander. Geen sander.... Ok arwen kijk jij even maar aan de andere kant van de parkeerplaats. (slecht idee van me want die steken dus ook de parkeerplaats over) Learned from that. 

Ik houd de slang in de gaten en daar komt sander op zijn dooie akkertje ergens uit de bosjes lopen waar hij natuurlijk weer op zoek was gegaan....    ik naar hem wenken en hij had door dat ik hem iets wilde laten zien want hij zetten het op het rennen. Even houdt ie in maar als ik hem dan weer ongeduldig wenk dan blijft ie door rennen. Terwijl ik ondertussen de slang in de gaten houdt en de kinderen terug roep (vrouw moet kunnen multitasken) en nog betere fotos neem van de slang die nu in een veel betere positie zit. Kan sander nog net de slang bewoneren voor die de benen neemt.

 Yessss eerste slang bij daglicht in de the pocket. Blijkt een black racer te zijn, maar ik vond hem niet heel erg snel zoals we deze slangen eerder wel gezien hebben. Plus dat de kinderen de slang ook heelmaal leuk vonden. 

Sander praat nog een tijdje met een ranger en dan besluiten we toch echt even lekker in de auto te gaan lunchen want het is buiten flink warm en de airco van de auto klinkt een stuk aanlokkelijker. 

Sander bedankt me uitgebreid dat ik de slang had gezien en hem snel geroepen had en beloofd niet meer zoveel van me weg te gaan ;-)

We lunchen de gesmeerde boterhammen in de auto en gaan dan op weg naar een volgende pad. 

Dat is het kirby storter road, waar je een leuke boardwalk hebt eerst door een stukje droge mangrove en daarna door een stukje nat. 

Het is onderweg niet echt iets en arwen en emmanuel beginnen het erg zat te worden. We lopen toch nog door naar het eind omdat daar eerder een leuk meertje was waar wellicht wat te zien is... 

En boy daar zagen we inderdaad een heleboel: waterschildpad, weekschildpad, baby gators volop. Supercute. 

Op het eind waren de kinderen erg vermoeid en heeft sander ze een stukje naar de auto gedragen..... arme man....

Hij was er zelfs zo vermoeid van dat hij ind e auto zijn shirt uitdeed en warempel,  die gordel?

Na kirby storter maken we nog 2 stops. 1 bij het ernest coe visitor center, waar sander alleen even een kijkje neemt op zoek naar manatees die we de vorige keer hier super goed zagen.Maar nu niets. 

En sander loopt een stukje natuurpad waar ik de naam even niet meer van weet. 

Hier blijft hij 45 minuten weg waarbij de kinderen op de tablet spelen en ik even mijn ogen dicht doe want de korte nachten beginnen zijn tol te eisen. 

Het is immers al kwart over 3. 

We zetten als sander terug is koers naar het hotel waar we om kwart over 4 aankomen. 

Dan is het gek..... We moeten via een computer inchecken en dus via een computer scherm communiceren. Heel onpersoonlijk en vind het maar zeer vreemd, vooral met de mensen voor me die aangaven niet erg tevreden te zijn met de service van dit hotel omdat ze teveel van de creditcard hadden afgeschreven. 

Bij mij liep het inchecken wel rustig en volledig en om half 5 gaanw e de kamer binnen. 

Hier haalt sander alles uit de auto en ga ik alles een soort van plekje geven. We hebben helemaal geen opbergruimte en dit vraagt wat creatief denken maar gelukkig lukt dit nog na de lange rit. 

De kinderen willen supergraag zwemmen en natuurlijk hebben we daar zelf ook behoefte aan na de lange reis. Daarnaast moeten we ook nog wat eten en willen we bij de pier gaan kijken of we dolfijnen vanaf de pier zien. 

Even afkoelen in het water

De kinderne nemen sander nog even te grazen met hun waterspuit en dan gaan we toch echt uit het water want het is al 6 uur. 

In plaats van dat we eerst gaan eten gaan we eerst naar de pier kijken. 

Gelukkig vindne we het makkelijk, parkeren we de auto voor een uurtje en lopen dan een paar 100 meter naar de pier. Dit is wel weer echt precies zoals ik me het herinner. 

Het sfeertje, de carribean, het vakantiegevoel. Wow, het maakt veel emoties bij me los. 

De kinderne zijn enorm geinteresseerd in de vissers en arwen vraagt ook al om : gaan wij ook vissen? Emmanuel vind het ook super interessant en we houden allebei onze hart vast met hoe hij op de reling staat om maar het beste zicht te hebben

Er is een stevige wind en harde golven dus dolfijnen gaan we vandaag niet zien, wellicht een ander keertje deze week. 

Ik ben het na een half uurtje wel zat, maar ja de kinderen hebben het strand gezien en willen daar natuurlijk even kijken

Ok, ik blijf op een bankje zitten en sander gaat met de kinderen nog heerlijk evne schelpen rapen op het strand. 

 Echt enorm genieten. Om kwart over 7 zitten we pas in de auto op weg naar iets te eten. Naples is een beetje een lastig stad met eten want ze hebben hier niet de standaard ketens die wij lekker vinden, zoals een golden corral bijvoorbeeld. 

Ook kennen we hier niet echt een foodcourt. 

Ik stel voor dat we bij olive garden gaan eten, daar hebben ze heerlijke pasta. 

Sander vind het te lang duren en ziet tin city (een soort van toeristisch winkelcentrumpje) en stelt voor daar te gaan eten omdat we allemaal wel echt omvallen van de honger. 

We zien daar de eerste beste tent en kijken wat we willen bestellen. Op het moment van bestellen zegt dhr dat ze na 5 uur geen eten meer serveren alleen nog maar ijs.... GRRRRR inmiddels zijn we allemaal HANGRY en lopen we naar een duur chique visrestaurant. Not my cup of tea maar ja. Hier vragen we een tafeltje voor 4. Ja hoor over 45 minuten..... DUs not...... 

Oke dan maar op weg naar olive garden. Hier komen we vrij snel aan. Zien een vrij tafeltje, vragen bij binnenkomst om een tafeltje voor 4, maar ook hier is de wachttijd van 15 tot 20 minuten..... 

Dat redden we nu niet, zowel wij niet als de kinderen niet. Het is inmiddels al over 8en

We gaan snel in de auto en na wat gemopper rijden we maar weer naar het hotel terug waar een macdonalds om de hoek zit. 

Hier gaan we dan maar eeten alhoewel sander en ik er beiden geen zin in hebben, maar ja het is eten en de kinderen eten het gelukkig. 

Ik heb het gevoel dat we zelf nog een hamburger worden.... 

Maar het is makkelijk en we beseffen dat we het onszelf soms niet zo moeilijk moeten maken en maar beter in gevallen dat de tijd snel wegslipt maar de makkelijke weg voor eten moeten kiezen.. 

We vallen die avond allemaal laat in slaap in dit nieuwe hotel, wat hoge bedden heeft, nog steeds geeen ruime bedden, allerlei andere geluiden dan in het vorige hotel en heel geweldig schoon kan ik het ook niet noemen. Ik denk nog maar gelukkig zijn we hier maar 4 nachten en gaaan we dan door naar de volgende plek. 

De lamp doet het niet en we besluiten rond 12 uur maar te gaan slapen om morgen een boottocht aan deze kant van de everglades te maken waar de kans op het zien van dolfijnen zeer groot is en wellicht ook nog andere dieren.